Havalar çok soğuk. Ama bu kış fena soğuk… Çok erken soğudu… Bu sefer beter soğudu… Çıplak ayakla ferah ferah dolanırken bir gün sonra kendimi pikeye sarılmış halde bulunca afallayan ben de fazlasıyla katılıyorum bu kışın öncekilere benzemeyeceği konusundaki yorumlara. Kış bize geç ve güçlü geldi. Bu ıhlamur kokusunun evi sarması, benim uyku saatimin en az iki saat geriye alınması ve koltuk tepelerinden “hadi kalk yerine yat artık” larla sökülmem demek. Çünkü kış uyku demektir biraz da. Karanlığa baka baka yükselen can sıkıntısıdır. Sıcağı bulunca mayışıvermektir, “aa uyumuş muyum ya” dır; “içim geçmiş şuracıkta”dır. Üzerimize pek de vazife değilken sırf mevsim değişti diye uykunun sıcak koynuna atılmakta biraz gönüllüyüz yani ama buna çok da üzülmemek lazım galiba. Ya en önemli işimiz kışı uyuyarak geçirmek olsaydı ve gözümüze uyku girmeseydi?
Okumaya devam et “Bir Bardak Sıcak Süt: Uykuya Dalamayan Minik Yediuyurun Hikayesi”
Bu Kitabı Çok Sevdim 