Bir kediyle aynı evi paylaştıktan sonra ona benzemek istemeyen yoktur sanırım. Bu kadar başına buyruk, bu kadar mağrur, bu kadar kusursuz olmayı kim istemez? Kendi kurallarını koyarken başkalarının kurallarını itina ile yıkan, her daim sürprizlerle dolu, yürüyen sevgi yumaklarıdır onlar. Onlar size uymaz, siz onlara uyum sağlamak için çabalarsınız. Bilirsiniz işte, kediler benzersizdir ve onlara öykünmemek güçtür. Okumaya devam et “Terlikçiler ve Perdeciler: Senin Gibi Olmak İstiyorum!”
Duyguyu biçimlendiren paylaşımdır biraz da. Mutluluk paylaştıkça artar, üzüntü dostlarla birlikte sırtlanınca azalır, böyle biliriz. Bazen de duygu sadece büyür. Artmaz, büyür; etrafındaki herkesi içine katıp yoğunlaşır. Kaygı mesela böyle bir duygudur. “Bu işin sonu ne olacak?” diye düşünmeye görsün biri, göz bebekleri büyümüş on kişi oturur yamacına. Okumaya devam et “Gökten Yağan Neşe: Bilyeler”
Anılar biriktirdik. İnsanlar biriktirdik. Kırıldık, güldük, koştuk, yorulduk. Değiştirmek istediğimiz çok şey oldu. Değiştirmeye gücümüzün yetmeyeceğini bildiklerimiz. Haksızlığa uğradık, haksızlık da ettik. Yüzünü bir daha görmek istemediklerimizle kesişti yolumuz, sarıp sarmalayıp yamacımıza kattıklarımıza değdi hayatımız. Bildik, gördük, donandık. Değişen takvim yapraklarına bunca değer verişimiz belki de bundandır; yaşadıklarımıza iki adım uzaklaşıp bakabilme molası tanıdığından bizlere. Bir yılı daha uğurluyoruz, bambaşka şeyler bekleyeceğiz yenisinden. Ama en çok umut… Okumaya devam et “Zorlu Görevlerin Aranan İsmi: Astronot”
Bu gizem dolu yolculuk postacının kapıyı çaldığı anda başladı. Zarf Özgür’e gelmişti, gittiği her ülkeden kızına mektuplar göndererek ona dünyayı gezdiren babasından. Üstelik zarftan çıkan kartpostalda yer alan resmin hikâyesinden söz etmeyi de ihmal etmemişti babası: Ressamı Velasquez’di, resmin ortasındaki küçük kız ise İspanya prensesi Margarita- Teresa. Özgür resme baktıkça yeni bir detayı keşfetti, keşfettikçe soruları arttı durdu. Okumaya devam et “Aynadan Yansıyan Sanat: Tablodaki Prenses”
Günlerden çarşambayı, renklerden moru severim. Siyahı, bir de bordoyu. Girdiğim her mekânda, amacından bağımsız olarak, önce moruna tav olurum nesnelerin. Siyah ve bordo ile bağım ergenliğin çalkantılarında başlasa da mora tutkum ezeldendir, resim defterlerimde hâlâ izini sürerim. Her neyse, son günlerde en sevdiğim renklerden emin olup olmadığımı düşünüyorum, değiştirilemez kararlarmış gibi… Denize ve göğe baktığımda en mutlu anlarımı yaşıyorum, bulutlara, dalgalara âşığım. Okumaya devam et “Bir Bilene Danışmak : Öpücük Ne Renktir?”
Bu Kitabı Çok Sevdim 