Arkadaşlar birbirlerini türlerine, görünüşlerine, özelliklerine göre seçmez. Arkadaşlık kalıpları umursamama, imkânsız denenlere aldırış etmemektir biraz da. Arkadaşlar birbirine güvenir, diğerinin mutluluğunu gözetir, ihtiyaçlarını anlar, verdikleri sözleri tutarlar.
Okumaya devam et “Çatılarda Gezinen Düş : Miks, Maks ve Meks’in Öyküsü”
Hayli büyük bir sarayda, hayli parıltılı mücevherler ve hayli renkli giysilerle dolaşan bir kral varmış. Bu hayli heybetli kralın emrinde bir hayli insan varmış; bakanlar, hizmetliler, uşaklar, bahçıvanlar… Lakin tüm bu imkânlara rağmen, kralın derman bulamadığı hayli büyük bir sorunu varmış. Biricik kızı, tüm gün ama gerçekten tüm gün, başka hiçbir şey yapmaksızın esniyormuş. E tüm gün esneyip durduğu için ortalıkta, kral, kraliçe, derken tüm saray ahalisi, dahası kediler, köpekler bile esnemeye başlıyormuş prensesin peşi sıra. Okumaya devam et “Ama Arkadaşlar Güzeldir: Bütün Gün Esneyen Prenses”
Bizim evde iki yatak, üç bisiklet ve dört koltuk var. Bolca kitabımız da var, ama balığımız yok. Ev büyükçe ama biz sığmıyor gibiyiz yine de. Ev arkadaşım, ben giderken de evde, dönerken de. Zaten yatağa arada bir geliyor, koltuklarda tırnakları törpülüyor, bisikletlere bakıp bakıp şaşırıyor; mutfağı güneşlenmek, salonu da pencereden sokağı izlemek için kullanıyor. Kitaplar en çok raflardan aşağı atarken hoşuna gidiyor. Balığımız olsaydı… Olamazdı. Piero ile Marcello’nun varmış işte, dememe kalmadı, uyudu. Okumaya devam et “Bir “Biz”e Yeter: Postacı Piero ile Gece Bekçisi Marcello”
Yeni kahramanımız şirin ve biraz dertli bir kedicik. Dertli çünkü rengi kara, dertli çünkü adı 13. Kimileri için yürüyen bir uğursuzluk yumağı o. Dertli çünkü insanlar akıllıca tek bir açıklama getiremedikleri batıl yargılara pek meraklı. Neyse ki 13 bunlara baş edecek kadar cesur, hayata dört elle sarılacak kadar inatçı. Okumaya devam et “Tüm Uğursuzlar Birleşin: Benim Adım 13”
Savaştan dönen bir kral, entrikacı bir kraliçe, babasını çok seven bir prenses, ihanetçi bir başvekil, prenses duyduğu aşktan başka şeyi olmayan bir genç adam, sesine kulak kabartılan, ezgisinde sırlar aranan bir kuş… Sayfaları çevirdikçe karşılaşacaklarımız bunlar. Öyleyse, Dere Tepe Ters aşina olduğumuz bir masal mıdır? Elbette, evet. Saraya küsmüş bir orman, dalları köklerine, kökleri dallarına karışmış ağaçlar, yukarı tırmandıkça dibe doğru ilerlenen bir yolculuk… Sayfaları çevirdikçe karşılaşacaklarımızdan bunları da bunlar. Öyleyse, Dere Tepe Ters aşina olduğumuz bir masal mıdır? Sanırım, hayır. Okumaya devam et “Çünkü Bu Bir Masal: Dere Tepe Ters”
