Kiminin kalabalığından koşturmasından şikâyet ettiği, kiminin rüyalarının kahramanı… Görenin bir daha görmek için yanıp tutuştuğu, tüm hoyrat betonlaşma hamlelerine rağmen görkemiyle ayakta kalan bir kent, İstanbul. Tarihin kalbi. Kültürler, imparatorluklar, hikâyeler, insanlar biriktirmiş yüzyıllar boyunca. Okumaya devam et ““Kim Var İmiş, Biz Burada Yoğ İken”: 5 Çocuk 5 İstanbul”
İnsan dilediği her şeye sahip olabilir, derde tasaya yabancı olarak sonsuz bir keyif diyarında yaşayabilir; geniş soluklar alabilir, ağız dolusu gülebilir. İnsan istediklerini bulamayabilir yamacında, tükenmez kurallar arasında sıkışıp soluksuz kalabilir, yüksek gölgeler altında bunalıp gülümsemeyi unutabilir. İnsan hep aynı kalabilir, her an değişebilir. Bambaşka insanları aynı bulutların üzerine çıkarabilense tek şeydir: hayallerinin peşinden gidip, maceraya atılmaktan çekinmemek. Okumaya devam et “Surların Ardı Bulut : LataŞiba”
Portakallar turuncudur. Çilekler kırmızı. Gökyüzü mavidir, çimenlerse yeşil. Güneş sarıdır, toprak kahverengi. Yarasalar siyahtır… Hıım, öyle mi diyorsunuz? Henüz kahramanımızla tanışmadınız öyleyse. Karşınızda başında kukuletası, yüreğinde siyah olma özlemiyle, beyaz yarasa Pudra!
Okumaya devam et “Kanadı Küçük, Özlemi Büyük Kukuletalı:Rengini Arayan Pudra”
Kedilere bayılıyorum, Ursula K. Le Guin’e de öyle. Kanatlı Kediler Masalı’nı dinlemem kaçınılmazdı yani. Mülksüzler’le Yerdeniz’le okurunu yeni diyarlara yolculuklara çıkaran Le Guin enfes bir masal yazmış. Muazzam yaratıklar olan kedilere bir de kanat eklemiş ki, yamaçlarında yaşamak için yanıp tutuşalım. Okumaya devam et “Ancak Rüyalar Bu Kadar Sınırsız Olur: Kanatlı Kediler Masalı”
Bu Kitabı Çok Sevdim 